“De honden zijn het koppelteken tussen de verschillen die niet eens uitgesproken moeten worden”

Twee werelden van verschil gevat in een zondags staatsieportret met een hond als koppelteken. De stress van het debat hebben de twee net van zich afgeschud. Zoals een hond dat genoeglijk doet als bevrijding nadat hij door een stortbui is gejaagd.

Hij heeft zijn arm over de rugleuning van de stoel gedrapeerd waarop de hond zit. Een gebaar van een vertrouwde relatie. Comfortabel in zijn zit, losjes in zijn snit. Zijn hond, zo stond er, heet Pamuk. Men kan als staats­secretaris van Asiel en Migratie slechtere namen kiezen. Voor een levend wezen waarvoor men zich wil inzetten. Dat men kost en inwoon en een dagelijkse wandeling op de binnenkoer aanbiedt. Met zijn rolkraag als halsband en de teint van zijn makkelijk pak straalt hij wat uit van een filosoof. Er ontbreekt alleen nog een ribfluwelen vest met lappen op de ellebogen en misschien ook wel een pijp. Al kwam hij aardig in de buurt van uitdeinende uitspraken. Zelfs leden weten soms niet waar CD&V voor staat, had hij laten optekenen. Als dat een pluspunt is voor een potentiële partijgenoot, dan is het potentieel aan CD&V-leden in Vlaanderen enorm. Al was het ook weer ­weinig verrassend, dat weifelend gevoel onder ‘wij, de leden’. Maar toch net iets meer dan de stem in het radiojournaal. Die vertelde hoe de inbraakbeveiliging van de woonst wat buiten Pepinster toch vaak nodig is. “Trek niet alleen de deur achter je rug dicht, draai ook de sleutel om. Dan gaat de deur op slot.” Men is tegenwoordig snel een ­expert.

De honden zijn het koppelteken tussen de verschillen die niet eens uitgesproken moeten worden. Hoe anders blikt Georges-Louis. Zijn Lilou als een peuter in de armen genomen. Hoe typerend is hij zichzelf in zijn beeld en gelijkenis. Met die glimlach die hij altijd trekt tot voren in zijn gezicht. Een lach die zelfzekerheid ontmaskert, maar ook goed met zichzelf staan uitstraalt. Vandaar vermoedelijk dat de naam van het trouwe schoothondje met zorg is uitgekozen. Lilou betekent ‘gewijd aan God’. Hoe kan men anders, als men op de schoot van Georges-Louis mag zitten. Scherp en strak is hij. Zoals de plooi in de broek die nog zo onkreukbaar is. Men zou haast vermoeden dat er nog wolkjes van het stoomstrijkijzer uit opstijgen. Hij zit op het puntje van zijn stoel. Een kruising tussen een spring-in-’t-veld en het enige echte haantje-de-voorste, toch in het diepst van zijn gedachten. Hij was in De zevende dag, scherp en strak als hij is, de fiscale aftrek voor een tweede en derde woning komen verdedigen. Waar Sammy dan weer niet van moest weten. Mensen, zei Georges-Louis, zijn niet rijk als ze 3.000, 4.000 of 6.000 euro verdienen. Gelukkig stopte hij toen met tellen, of hij was bij zijn eigen loon aangekomen. Al even geruststellend was de beperktheid van de zendtijd. Of hij had nog betoogd dat het een sociale maatregel was. Om maar te denken aan die mensen daar in Pepinster. Die wel een tweede woning moeten kopen. Om een lekvrij dak en een droge kelder te hebben, terwijl ze toch kadastraal inkomen betalen voor een ruïne verderop.

Er wordt weleens gezegd dat baasjes op hun honden lijken. Met Pamuk en Lilou lijkt dat op het eerste gezicht toch maar van ver. Van aard lijkt ­Pamuk wel op Sammy. Toch als Theo Francken hem omschrijft. Een te goedaardige knuffelbeer, wat allerminst als compliment is bedoeld. Lilou kijkt even trots en geslepen als zijn baasje. Het impliceert dat hij soms venijnig durft te grommen voor een toch wat klein mormel. Weleens in de enkels van een voorbijganger bijt of keffend fietsers achtervolgt. Wat weldra ook als verkeersinfo op VRT zal worden gemeld. Al lijkt een autoradio op een speed­pedelec gemonteerd toch veeleer onhandig en gevaarlijk bij het sturen. Fietsberichten die al een dagelijkse uitsmijter kennen: “Tot slot de gebruikelijke problemen in de Antwerpse fietserstunnel in beide richtingen. Er staat een lift en een roltrap in panne.” Als men zendtijd over heeft, doe dan maar terug de berichten aan de binnenvaart. Dat ballet van opgehaalde schotbalken en geopende doorlaatkleppen.

Men had geen andere hond bij hen durven te vermoeden. Een alter ego dat mee naar de Reyerslaan mocht. Om het blaffen en grommen aan hun baasjes over te laten.

Elke week bekijkt Peter Mijlemans een nieuwsfoto vanuit eigenzinnig perspectief.


Het Nieuwsblad : NB

fritzonline